به سختی چشمهایش را باز کرد ... باز نگه داشتن پلک هایش مثل زندگی سخت بود ... به تصویر تار قطره هایی خیره شده بود که به نوبت می چکیدند ... با تعقیب مجرای سرم چشم اش به پانسمان مچ دستش افتاد .. و صدای پدرش در راهروی بیمارستان که با موبایل مشغول حرف زدن بود ...

و دخترک که زیر لب تکرار میکرد ...

ای کاش بابا گوشیش و جا نذاشته بود ...